Ik kijk ontspannen maar toch oplettend om me heen, terwijl ik gezellig klets met een meisje dat naast me staat tijdens de tentoonstelling van mijn nieuwste project ‘Leaves Impression’. Vanuit m'n ooghoek bespied ik een omhoog zwaaiend gebaar van een man die iets in zijn handen heeft wat er nogal fragiel uitziet.

Je hebt ondernemers in alle soorten en maten, je hebt de ondernemer-van-het-jaar, de stabiele ondernemer, de zelfverzekerde ondernemer, de ik-zou-nooit-anders-willen ondernemer! Ik zelf val niet echt binnen een van bovenstaande categorieën. Ik zou meer onder het kopje de pas-gestarte-hoe-moet-het-allemaal-waar-ben-ik-aan-begonnen ondernemer vallen.

Met volgeladen tassen sta ik voor de hoofdingang van de Bijenkorf in Utrecht, waar is nou de personeelsingang? Ik loop heen en weer en vind uiteindelijk de enigszins verstopte ingang. Ik moet me melden bij een balie en nadat ik heb opgeschreven wanneer ik op de minuut af binnen ben gekomen (8.56), moet ik al mijn persoonlijke bezittingen in een kluisje doen.

Ik kijk in de spiegel en denk, "maandag komt hij al". Ik kijk weer in de spiegel en frons, terwijl ik mezelf van heel dichtbij bekijk, waarna ik overga op het oefenen van een toch iets te neppe glimlach. Na het oefenen van genoeg grimassen loop ik weer terug naar m'n computer.

Na een voorspoedige treinreis stap ik uit en loop ik over het station alsof ik een trouwe postduif ben. De uitgang die ik moet nemen om precies goed uit te komen bij de juiste bus heb ik al genomen zonder dat ik er bij stil heb gestaan. Ik loop gedachteloos snel naar beneden en stap in de bus.